migracje metali

Wśród metali ciężkich występują zarówno pierwiastki niezbędne dla organizmów żywych – mikroelementy (miedź, cynk, nikiel, chrom) jak i pierwiastki o nieznanej roli fizjologicznej (kadm, rtęć, ołów, arsen i inne) niepotrzebne ani roślinom, ani zwierzętom ani też człowiekowi. Są to pierwiastki uważane za toksyczne.

Najsilniejsze właściwości toksyczne mają nieorganiczne związki metali, łatwo rozpuszczalne, gdyż łatwo przenikają przez błony komórkowe i dostają się do narządów wewnętrznych. Metale te gromadzą się głównie w nerkach, nadnerczu, wątrobie, płucach, a nawet we włosach i skórze. Mogą powodować nadciśnienie, zmiany nowotworowe, uszkodzenie nerek, wątroby, mózgu w niektórych przypadkach mogę też doprowadzić do zaburzeń psychicznych i porażenia mózgu. Zanieczyszczenia metalami ciężkimi szkodliwymi dla zdrowia są tym bardziej groźne, że skutki ich działania nie są natychmiastowe, ujawniają się po wielu latach, w następnych pokoleniach i nie są w pełni poznane.

Ołów i kadm, migrujący w nadmiarze z materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (np. ze szklanek, talerzy, kubków) kumuluje się w organizmie, zaburzając wiele przemian metabolicznych. Skutkiem szkodliwości działania ołowiu są zaburzenia tworzenia krwi, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, a także uszkodzenia mózgu. Kadm gromadzi się w wielu narządach i prowadzi do zatrucia, które objawia się bólami głowy, bólami mięśniowo-szkieletowymi, nieżytem żołądkowo-jelitowym oraz uszkodzeniem nerek i wątroby (rzadziej).